HOME
 
 
Alopecia X -
Information
 

Zwergspitze/
Pomeranians
 

Wolfsspitze/
Keeshonds
 

Andere Rassen/
Other Breeds
 

Links
 

Kontakt/
Contact





eXTReMe Tracker

Alopecia en vachtverlies bij de Keeshond

Jane Saunders


In een ras met veel vacht is het bij de eigenaars een prioriteit om deze vacht zo mooi mogelijk te houden. Vandaag de dag is het meer dan ooit een bron van zorgen bij eigenaars wanneer hun honden plotseling hun vacht verliezen en zelfs alopecia vlekken vertonen.

De meeste keeshond-baasjes zijn zich bewust van gevallen waarin honden plaatselijk vacht verliezen, en dit meestal rond de dijen. Ik kan mij herinneren dat 30 jaar geleden men in deze gevallen steeds "Bob Grass Skincure" aanbeveelde. Dit traditioneel product bevat onder meer zwavel, een stof die gekend is voor de goede werking bij huidproblemen. Er waren ook meer traditionele suggesties zoals ‘castratie’ of ‘een teef éénmaal laten dekken en pupjes krijgen’. Als de honden dan terug een mooiere pels kregen, ging men ervan uit dat dit door de "behandeling" kwam. Er zijn echter ook gevallen bekend waarbij honden terug pels kregen op plaatsen met alopecia, en dit zonder medicatie of operatie.

Het is nu algemeen aangenomen dat de vachtgroei en de aandoening afhankelijk zijn van een ongelijkheid in hormonen. Men weet echter nog niet volledig waarom dit zo is. Wel is het zo dat deze honden, buiten de vachtaandoening, volledig gezond zijn. Er blijkt wel een grotere aanleg te zijn in zekere Spitz-achtigen. Vele eigenaars denken in deze gevallen bijna onmiddelijk aan problemen met de schildklier en vragen daarom hun dierenarts om een simpele schildkliertest uit te voeren. Als echter de resultaten van deze testen geen afwijkende waarden geven, dan weten meestal zowel dierenarts als eigenaar niet meer hoe het nu verder moet.

Typische symptomen zijn plaatsen waar het haar dunner wordt of zelfs volledig kale plekken op bepaalde plaatsen van het lichaam. De kale plekken zijn meestal symmetrish (ongeveer evenveel aanwezig langs elke kant van het lichaam). De meest frequent getroffen plaatsen zijn de nek (plaatsen langs beide zijden van de keel), de romp, de omgeving van de implanting van de staart en de omgeving van de achterste dijen. De problemen met vachtverlies rond de nek worden echter dikwijls verward met de effecten van een slechte halsketting omdat deze plekken meestal ontstaan daar waar de ketting steeds hangt. Het is echter zo dat de halsketting in het merendeel van de gevallen hier niets mee te maken heeft. De vacht rond de getroffen gebieden is meestal harder dan die op de rest van het lichaam en heeft de neiging om te breken wanneer men de hond kamt of borstelt. De getroffen honden hebben meestal wel geen jeuk of schilfertjes.

De huid in deze getroffen gebieden heeft meestal de neiging om donkerder te worden en verandert van donkerroze naar zelfs zwart. Bij keeshonden lijkt het erop dat dit type van vachtverlies meer optreedt bij reutjes. Het is echter niet onmogelijk dat teefjes deze aandoening ook kunnen ontwikkelen.

Er zijn gevallen gekend waarbij honden, die deze aandoening hadden, om de één of andere reden terug vacht ontwikkelden op de kale plekken en waarbij de donkere plekken zich terug herstelden naar de donkerroze kleur. Alopecia kan dus vanzelf weggaan doch kan ook weer terug optreden.
In 1998 is er een studie uitgevoerd door dierenartsen aan het dermatologisch departement van de "Royal Veterinary College" (RVC). In deze studie ging men op zoek naar patronen in het vachtverlies bij spitz-achtigen en men zocht hiervoor hulp bij rasclubs van Keeshonden, Pomeranians, Samoyeden en Chow Chows. Een aantal rassen bleken onderhevig aan deze patronen van vachtverlies en het departement voerde ook studies uit op Irish Water Spaniels en Dwergpoedels. Rasclubs werden uitgenodigd om mee te werken en aan de eigenaars van getroffen honden werd gevraagd deze mee te brengen naar het departement aan het "RVC North Mymms"

De studiemethode

Aan de eigenaars van honden die meededen aan de studie werd gevraagd vragenlijsten in te vullen om zo een idee te krijgen van wanneer het vachtverlies is begonnen om zo linken te leggen naar tijden in het jaar of enige andere indicatie. Er werd ook gevraagd om in de mate van het mogelijke foto’s op te sturen om zo het vachtverlies beter te illustreren. Sommige eigenaars gingen samen met hun hond naar het "Royal Veterinary College" om zo meer en betere testen te kunnen uitvoeren. Andere honden werden dan weer getest (met testen opgelegd door de studie) door hun eigen dierenartsen. Men nam hiervoor bloedmonsters en een standaard bloedonderzoek werd uitgevoerd.
Een ACTH werd ook uitgevoerd om zo te testen op cortisol en 17OHP pre en post stimulatie. Honden werden getest op schildklierwerking met T4 en TSH. Verschillende huiddelen werden verzameld, van gebieden met en zonder alopecia en/of hyperpygmentatie en van niet aangetaste gebieden om zo een manier van controle te verkrijgen.
Urinestalen werden genomen door de eigenaars en dan door hen opgestuurd naar een speciaal laboratorium voor analyse.
Gedurende het laatste deel van 2000 werd ook, bij verschillende honden, een voedselstudie uitgevoerd omdat het dieet van de hond bij andere rassen, zoals de Irish Water Spaniel, blijkbaar ook een invloed heeft. Wafcol (een producent van hondenvoer) gaf voorraden van hun "Vis en Granen"-dieet aan verschillende eigenaars om hen zo deel te laten nemen aan een studie naar de invloed van voedsel. En dit gedurende een bepaalde periode.

Resultaten

Oestradiol (oestrogeen) niveaus waren bij alle onderzochte honden ver boven het normale. Niettegenstaande er grote verschillen waren, was testosteron steeds binnen de normale grenzen. De TSH niveaus waren ook bij alle honden binnen de normale grenzen. Bij de meeste honden was het T4-niveau ook binnen de toegelaten grenzen. Geen enkele hond had last van hypothyroide.
Analyse van de urine toonde geen abnormale waarden. Alle geteste honden hadden een verhoogd 17OHP niveau na toediening van ACTH, deze test noemt men ook "17OHP post ACTH stimulatie".
De studie met het voedsel gaf voor enkele honden een lichte verbetering doch dan ook weer geen verbetering bij andere. Sommige eigenaars zeiden ook dat hun honden niet echt enthousiast waren over het gebruikte voedsel. Eén enkele eigenaar is sindsdien overgeschakeld op Wafcol Zalm en Aardappelen. Deze man constateerde wel een belangrijke verbetering bij zijn hond, in die mate dat de hond nu een zeer mooie, dichte pels heeft met absoluut geen tekenen van alopecia.

Besluiten

Deze aandoening werd ‘Alopecia X (Adrenal Hyperplasia Syndrome)’ genoemd. Het begin van de aandoening kan op elke leeftijd optreden en lijkt meer voor te komen bij honden met een meer "pluche" vacht, zoals de Spitz-achtigen.

Men besloot dat de hormonenresultaten bij alle honden een verhoogd niveau van "17OHP post ACTH stimulatie" en een verhoogd niveau van oestradiol (oestrogeen) vertoonden. Het type van vachtverlies waarover we hier spreken, wordt nu behandeld als een soort abnormaal steriodogenesis (een lichte abnormale adrenaline-klier werking die de aanmaak van steroiden zoals cortisol hindert). Men weet nog niet in welke mate deze bevinding een rol speelt in de verschillende rassen omdat er andere patronen werden gevonden bij de andere rassen in de studie. Er lijkt een verschil te zijn in de ongelijkheid van hormonen bij Spitzen dan wel bij andere rassen. Het is mogelijk dat WolfSpitzen een zachte vorm hebben van de alopecia die bij Irisch Water Spaniels, Dwergpoedels of Pomeranians voorkomt.

Het is waarschijnlijk zo dat vachtverlies in de Wolfspitz / Keeshond afhankelijk is van verschillende factoren, zoals dieet en hormonen.

Waar leidt ons dit heen ?

Een medicijn, Trilostane, dat men bruikbaar acht bij deze aandoening is ontworpen en is sinds 2001 te koop in de UK. Trilostane is gelicencieerd voor gebruik tegen het Syndroom van Cushing, doch heeft ook veelbelovende resultaten getoond als therapie voor vachtverlies.

Het medicijn wordt beschouwd als extreem veilig in gebruik en tot op vandaag zijn er testen uitgevoerd op Pomeranians en Dwergpoedels. De resultaten waren veelbelovend met een efficientie van 90%. Het medicijn moet voorzichtig uitgebalanceerd worden en het kan enkele maanden duren voor men het optimale evenwicht vindt. De eerste onderzoeken werden gesponsord door een Kennel Club verwant met het RVC en dit is nu gestopt. De geneesmiddelenproducent leverde medicatie voor de testen met de Pomeranians en Dwergpoedels. Op dit moment is elke verderzetting van het onderzoek stopgezet. Men hoopt dat men deze studie met de Wolfspitz / Keeshond ooit eens kan verderzetten.

Ondertussen is het belangrijk te weten dat deze aandoening enkel van cosmetische aard is en dat zij op geen enkele andere wijze de gezondheid van de hond beinvloedt.


Acknowledgement

I would like to thank Prof. David Lloyd BVetMed, PhD, FRCVS, Dip ECVD and Rosario Cerundolo D.V.M. Cert. VD, Dip ECVD, MRCVS for involving Keeshonds in the Alopecia X study. I am also grateful to Rosario for his advice and support in the writing of this article.

David Lloyd is Professor of Veterinary Dermatology in the Department of Veterinary Clinical Sciences at the Royal Veterinary College, University of London and Rosario Cerundolo is currently Assistant Professor of Veterinary Dermatology in the Department of Dermatology at the University of Pennsylvania School of Veterinary Medicine.


- --- -

Referenties:

Cerundolo R, (1999) "Symmetrical alopecia in the dog": In Practice,21: p 350 – 359

Cerundolo R, (2000) )"Alopecia associated with abnormal steriodogenesis in dogs", Continuing Professional Development - Veterinary Medicine2: p 100-104,

Cerundolo R, Lloyd D.H, Pidduck H.G (1999) "Studies on the inheritance of hair loss in the Irish Water Spaniel" The Veterinary Record. Nov 6; 145(19): p 542- 4

Cerundolo R , Lloyd D.H., McNeil P.H., Evans H, (2000) "An analysis of factors underlying hypotrichosis and alopecia in Irish Water Spaniels in the United Kingdom" Vet Dermatology;11: p 107-122


- --- -


I lived with Keeshonds for 46 years and Show and exhibit and judge in England.

I hold a post graduate advanced diploma in companion animal behaviour counselling and am a member of the Keeshond Club, the North of England Keeshond Club and the Deutscher Spitz Club of Belgium.

I have a particular interest in health and work with several veterinary contacts to further the knowledge of health problems within the breed. I am the health co-ordinator of the Keeshond Club.

© Jane Saunders - August 2002



Main / Keeshonds

HOME